يكي از چيزايي كه توي زندگي بهش رسيدم اينه كه تو اگر بهترين آدم روي زمين هم باشي هيچوقت هيچوقت هيچوقت نميتوني همه رو از خودت راضي نگه داري. 

بلاخره كسايي پيدا ميشن كه به هر دليلي ممكنه كه از تو خوششون نياد ،بدشون بياد يا حتي ازت متنفر باشن. 

وقتي اين رو بدوني واسه راضي نگه داشتن همه تلاش نميكني.

اين كار آدم رو فرسوده ميكنه. اگر بيشتر آدماي دور و برت هم فكر كنن كه تو آدم خيلي خوبي هستي چه فايده اي داره؟ كاري برات انجام ميدن؟ توي سختي ها به كمكت ميان؟

هيچوقت تنهات نميذارن؟ وقتي كه داري از غصه دق ميكني كسي كاري از دستش بر مياد؟

معمولا جواب همه اين سوالا منفيه.

همه واسه خودشون مشكل دارن و قطعا مشكلات و مسائل خودشون توي اولويت قرار داره .

ممكنه واسه تفريح بخوان انتخابت كنن. اما كسي حاضر نيست توي مشكلات باهات شريك بشه،مشكلات مال خودتته.

بايد تنهايي از پسرشون بر بياي و قوي باشي.

اما اگر كسي رو داري كه توي اين مواقع كنارت هست و باري از رو دوشت بر ميداره ، اينو بدون كه خيلي خوشبختي.

خيلي از آدما اينو ندارن.